Ημέρες πολέμου

(από το περιοδικό ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΗ ΒΑΣΤΙΛΛΗ, τ.2, Φλεβάρης 2011)

ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

TPΙTH

«Για φάρμακα. Στον όροφο για φάρμακα. Μαζί με το νερό σας». Η υπηρεσία υπενθυμίζει το καθημερινό ραντεβού στην απάθεια. Ο υπάλληλος κρατάει ένα σωρό μικρούς φακέλους. Ο καθένας και με ένα όνομα. Και αν μπορείς να κατηγορήσεις τη διεύθυνση της φυλακής για ελλείψεις ακόμα και για τα πιο στοιχειώδη, δεν μπορείς να υποστηρίξεις το ίδιο και για τις δόσεις που πάντα έρχονται στην ώρα τους. Akineton, Hipnostedon, Largactil, Lexotanil, Seroquel, Effexor, Remeron…Και αν δεν είσαι ήσυχος, με 2 Aloberdin φυτοζωείς για μήνες. Χάπια που έξω χρειάζεσαι «κόκκινη συνταγή». Έτσι οι κρατούμενοι κοιμούνται, ενώ το υπουργείο παραμένει ήρεμο. Χρειάζεται φυλακισμένους κατεστραμμένους. Φοβάται όσους μπορούν να παραμένουν άνθρωποι. Είναι ικανοποιημένο όταν βλέπει τις αχτίνες ήσυχες, τον κόσμο να τσακώνεται για το ντόμινο, τον καθένα να κοιτάει την πάρτη του. Και όσους βγαίνουν στο προαύλιο να περπατάνε αργά και να έχουν σκυφτούς τους ώμους. Να πιστεύουν πως οι μέρες βγαίνουν, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν ότι καταστρέφουν ολοκληρωτικά το μυαλό τους, το σώμα τους, ότι υπογράφουν πρωί-βράδυ την καταδίκη τους.

ΤΕΤΑΡΤΗ

«Από την άποψη του φύλακα, το πλήθος αντικαθίσταται από μια πολλαπλότητα αριθμήσιμη και ελέγξιμη από την άποψη των κρατουμένων από μια μοναξιά εγκάθετη και επιτηρούμενη». Στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, που τυπικά ονομάζονται «Γενικά Καταστήματα Κράτησης τύπου Γ’», συναντάς παντού μια οργανωμένη κατανομή, μια αναλυτική διευθέτηση των πάντων. Κάθε επιφάνειας, κάθε αντικειμένου, κάθε ανθρώπου. Εδώ στα Γρεβενά κρατούνται γύρω στους 650 κρατούμενους, χωρισμένοι σε 10 μικρές πτέρυγες των 20 κελιών, με το δικό της προαύλιο η κάθε μία. Μια ολόκληρη πολιτεία με 10 μικρές αυτόνομες φυλακές. Οι κρατούμενοι κάθε μέρα και κάθε στιγμή πρέπει να βρίσκονται στη θέση τους. Στο κελί τους, στο επισκεπτήριο, τους δύο κοινόχρηστους χώρους, το προαύλιο, το γυμναστήριο. «Απαραίτητο είναι να εξουδετερώνονται οι συνέπειες των αμφίρροπων κατανομών, η ανεξέλεγκτη εξαφάνιση των ατόμων, οι άτακτες μετακινήσεις τους, η μη χρησιμοποιήσιμη και επικίνδυνη συναδέλφωσή τους΄ τακτική λοιπόν αντι-λιποταξίας, αντι-περιπλάνησης, αντι-συσπείρωσης». Οι υπάλληλοι στο ισόγειο κάθε πτέρυγας, πίσω από τζάμια που καθρεφτίζουν, επιβλέπουν τις κάμερες και καταγράφουν και την παραμικρή κίνηση. Ελέγχουν τα πάντα. Ανοίγουν και κλείνουν τις πόρτες, τα προαύλια, τα ενδιάμεσα κιγκλιδώματα. Η απόλυτη προσπάθεια καθυπόταξης όμως, η απόλυτη απομόνωση έχει να κάνει με τον τόπο που εφαρμόστηκαν τα αρχιτεκτονικά σχέδια και οι μελέτες των ψυχολόγων. Έχει να κάνει με τα ταξίδια που έκαναν οι πολιτικοί μηχανικοί στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, στο απόλυτο πουθενά. Γιατί εδώ δε θα κοιτάξεις άλλο χρώμα πέρα από το κίτρινο, το γαλάζιο και το γκρι. Μονάχα ένα κομμάτι ουρανού στο μέγεθος του προαυλίου. Γιατί εδώ δε θα ακούσεις κανέναν άλλο ήχο, πέρα από τους καθημερινούς θορύβους του εγκλεισμού.

ΠΕΜΠΤΗ

Τα σωφρονιστικά καταστήματα δεν αρκούνται στο να συγκεντρώνουν και να περιορίζουν όσους κρίνονται άχρηστοι, ανεπιθύμητοι και επικίνδυνοι. Δεν αρκούνται στο να «εξουδετερώνουν» στη γλώσσα των εγκληματολόγων τον «πλεονάζοντα πληθυσμό». Ούτε μόνο στο να επιβεβαιώνουν τις κυρίαρχες αξίες τιμωρώντας κάθε πράξη και συμπεριφορά που αποκλίνει απ΄ αυτές. Τα σωφρονιστικά καταστήματα αποτελούν ταυτόχρονα ένα μηχανισμό παραγωγής και αναπαραγωγής της ανέχειας, μια ιδιόμορφη βιομηχανική ζώνη που κατασκευάζει εξαρτημένους, φτωχούς και διαλυμένους πρώην κρατούμενους, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, είτε θα επιστρέψουν λίγο αργότερα στις φυλακές, είτε θα συμβιβαστούν με τις πιο υποτιμημένες και άθλιες συνθήκες ζωής. Θα συνθηκολογήσουν και θα εσωτερικεύσουν την απαξίωσή τους. Γιατί ολόκληρη η διαδρομή όποιου βρίσκεται στο «χώρο νεοεισερχομένων» για τον πρώτο εξευτελιστικό έλεγχο αφήνει τα σημάδια της πάνω του. Θα ξεχαστεί από συγγενείς, θα χάσει φίλους, θα ξεμείνει από χρήματα. Θα ταπεινωθεί από θρασύδειλους, χαιρέκακους ή αδιάφορους υπαλλήλους, από τα πειθαρχικά και τις απορριπτικές απαντήσεις για τις άδειες. Θα κλονιστεί η υγεία του. Και οι μεταγωγές θα σημαίνουν νεκρό χρόνο επισκεπτηρίων και μεροκάματων.

Εδώ για να επιβιώσουμε «να σκληρύνουμε πρέπει. Να θυμόμαστε μονάχα, ίσως και βαθιά, πολύ βαθιά, πολύ βαθιά και καλά συγκαλυμμένα, να θυμόμαστε πώς είναι να μην είσαι τόσο σκληρός, σα βράχος, σαν πέτρα. Όμως να δείχνουμε σκληροί και να το πιστεύουμε. Σε μια σφαίρα εξωπραγματική και μονάχα προσβάσιμη σε λίγους, τόσο λίγους, να αφηνόμαστε». Εδώ για να επιβιώσουμε πρέπει διαρκώς να αντιπαλεύουμε την ορατή και την αόρατη οροθέτηση της ύπαρξής μας. Τόσο την εξόφθαλμη βαρβαρότητα του εγκλεισμού, όσο και την περίφημη σωφρονιστική του δύναμη πάνω μας, που στοχεύει με πολλαπλούς τρόπους στην καθολική υποταγή μας. Εδώ για να επιβιώσουμε πρέπει να στήσουμε μικρές κομμούνες. Τόπους συνεύρεσης των μαχόμενων κρατουμένων. Για να μοιραστούμε τις καθημερινές δυσκολίες διαβίωσης, να επικοινωνούμε ουσιαστικά, να στήσουμε κύκλους αυτομόρφωσης, να αγωνιστούμε.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΦΟΔΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Χρήστος Πολίτης
Δ2, Κλειστή Φυλακή Γρεβενών
22 Ιανουαρίου 2011

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.